OSS-1
Office of Space Science-1
22 - 30 marca 1982
Columbia (OV-102) [3], Stanowisko startowe 39A
Misja przedłużona
Pierwsze lądowanie w White Sands

Załoga podstawowa Jack R. Lousma [2][CDR] C. Gordon Fullerton [1] [PLT] Załoga rezerwowa Thomas K. Mattingly [1][CDR] Henry W. Hartsfield [0][PLT] Po STS-3 NASA nie podaje załóg rezerwowych.

W trakcie lotu w luku ładunkowym promu znajdowały się: ważąca prawie 4 tony [3964,464 kg] paleta OSS-1, na którą składało się wyposażenie eksperymentów Plant Lignification Experiment, Plasma Diagnostic Package [PDP], Vehical Charging and Potential [VCAP], Space Shuttle Induced Atmosphere, Thermal Canister, Solar Flare X-Ray Polarimeter, Solar Ultraviolet and Spectral Irradiance Monitor [SUSIM], Contamination Monitor oraz Foil Microabrasion Package. Dodatkowo, w ładowno znajdowały się zestawy instrumentów pomiarowych: Development Flight Instrumentation [DFI] o masie ponad pięciu ton [5011,3728kg] i ważący 203,2 kg Aerodynamic Coefficient Identyfication Package [ACIP].

Jak w przypadku poprzednich misji, również głównym celem STS-3 były dalsze testy orbitera i jego zachowania w różnych fazach lotu. Jednak NASA nie ograniczała się tylko do tego - załoga miała przeprowadzić również badania naukowe, z których najistotniejsze to: Monodisperse Latex Reactor [MLR] oraz Heflex Bioengineering Test [HBT]

Start misji został opóźniony o godzinę z powodu awarii układu ogrzewania ciekłego azotu w lini naziemnej. Miejsce lądowania zmienione z Edwards AFB na White Sands ze względu na złą pogode w bazie Edwards. Z kolei silne wiatry w White Sands spowodowały przedłużenie misji o jeden dzień.

W trakcie misji kontynuowano testy orbitera. Przeprowadzono testy manipulatora RMS i sprawdzono, w jaki sposób reaguje prom wystawiony na słońce na róznych wysokościach oraz pod różnymi kątami, wyniki były bardziej niż zadowalające - zachowanie orbitera było lepsze niż przewidywania projektantów. Za pomocą wyposażenia w ramach pakietu OSS-1 przeprowadzono badania przestrzeni wokółziemskiej, m.in. zanieczyszczeń spowodowanych przez wahadłowowiec (gazy, pyły itp.). Oprócz już wymienionych eksperymentów, warto dodać, że był to pierwszy lot, w trakcie którego przeprowadzono badania zaprojektowane przez uczniów w ramach programu Shuttle Student Involvent Program [SSIP]. Podczas misji zauważono kilka problemów, wśród których najnieprzyjemniejszymi były: choroba kosmiczna, psująca się toaleta i nieprawidłowo działający termostat. Pomocnicze ogniwo paliwowe przegrzało się podczas wejścia na orbitę, nie zauważono jednak problemów w trakcie powrotu. Podczas misji utracono trzy łącza komunikacyjne. W trakcie lądowania doszło do uszkodzenia hamulców, a burza pyłowa doprowadziła do zanieczyszczenia orbitera.