Stephen K. Robinson Uczestnik trzech misji Urodzony 26 października 1955 w Sacramento, Kalifornia. Kawaler. Interesuje się lataniem, zabytkowymi samolotami, pływaniem, spływami górskimi, wędrówkami, muzyką, sztuką i fotografią trójwymiarową. Gra na gitarze w zespole rock-n-rollowym "Max Q" Jego rodzice - William i Joyce Robinson mieszkaja w Moraga, Kalifornia.

Wykształcenie

Ukończył w 1973 Campolindo High School, Moraga, California. W 1978 otrzymał tytuł inżyniera budowy maszyn i lotnictwa na University of California w Davis. Tytuł magistra budowy maszyn Stanford University z 1985. Doktorat z budowy maszyn z ukierunkowaniem na lotnictwo i astronautykę Stanford University z 1990.

Organizacje

American Institute of Aeronautics and Astronautics, Aerospace Medical Association, Experimental Aircraft Association.

Odznaczenia

NASA Ames Honor Award for Scientist (1989); American Institute of Aeronautics and Astronautics Outstanding Technical Paper Award for Applied Aerodynamics (co-author) (1992); NASA/Space Club G.M. Low Memorial Engineering Fellowship (1993).

Kariera w NASA

Robinson rozpoczął pracę dla NASA w 1975 jako student w NASA Ames Research Center w Mountian View, Kalifornia. Po ukończeniu Unversytetu Kalifornijskiego wstąpił do NASA Ames w 1979 jako naukowiec i badacz dziedzin takich jak dynamika cieczy, aerodynamika, wyposażenie eksperymentów i komputera wizualizacja obliczeń naukowych. Podczas pracy w Ames, Robinson uzyskał napisał prace magisterską i doktorat z fizyki turbulencji i dynamiki oka ludzkiego.

W 1990 Robinson został wybrany na szefa wydziału Experimental Flow Physics Branch w centrum badawczym NASA Langley w Hampton, gdzie kierował grupą 35 naukowców i inżynierów zaangażowanych w badania aerodynamiczne i fizyki cieczy.

w 1993 Robinson otrzymał członkostwo NASA/Space Club Low Memorial Engineering Fellowship i został przeniesiony na 15 miesięcy do MIT jako inżynier w projekcie Man Vehicle Laboratory [MVL]. Jako członek zespołu MVL przeprowadzał badania noeurologiczne na astronautach misji STS-58 [Spacelab Life Sciences 2]. Inne badania przeprowadzone w MIT to m.in. badania dynamiki podczas spacerów kosmicznych ukierunkowane na "łapanie" satelitów i konstukcje przeprowadzane w kosmosie.

Ponadto, w czasie swojego Cambridge. Masschusetts, Robinson był również naukowcem Wydziału Transportu, przeprowadzając badania na temat modelowania środowiska dla symulatorów lotniczych, wyświetlaczy opartych na systemie GPS i wyświetlaczy dynamicznie genrujcych mapy.

Robinson powrócił do Langley we wrzesniu 1994 przyjmując dwa stanowiska - naukowca wydziału optymalizacji projektów [Multidisciplinary Design Optimization Branch] i szefa działu aerodynamiki i akustyki programu technologii lotniczej [Aerodynamics and Acoustics element of NASA's General Aviation Technology program].

Robinson ma na swoim koncie 1400 przelatanych godzin, zarówno na zabytkowych samolotach, jak i odrzutowcach NASA.

Dr. Robinson został wybrany na astronautę w grudniu 1994 i przeniesiony do JSC w marcu 1995. Ukończył roczne szkolenie i został przydzielony do testowanie oprogramowania kontrolnego wahadłowca w Shuttle Avionics Integration Laboratory (SAIL).

We wrześniu 1997 Robinson został przydzielony na dwa miesiące jako przedstawiciel biura astronautów [Astronaut Office representative] ds. wyposażenia załóg misji. Następnie został członkiem wydziału wsparcia komputerowego biura astronautów [Computer Support Branch of the Astronaut Office], gdzie był odpowiedzialny za nowe projekty, np. przenośny [kneeboard] komputer do użycia podczas wyjścia/wejścia w atmosferę.

W lutym 1999 Robinson został przedstawicielem biura astronautów ds. ramienia manipulacyjnego ISS, a także otrzymał stanowisko CAPCOM dla misji wahadłowców.

W lipcu 1999 Robinsona przydzielono do załogi rezerwowej czwartej ekspedycji na ISS. W sierpniu 2001 dołączono go do załogi STS-114. Będzie MS-2 podczas misji "return to Flight", która sprawdzi nowe procedury bezpieczeństwa i kontroli wahadłowca, a także dostarczy zaopatrzenie na ISS. Okno startowe: maj/czerwiec 2005.

Loty w kosmos

STS-85 [7-19 sierpnia 1997] - dwunastodniowa misja, podczas której załoga umieściła na orbicie i ściągnęła z niej ładunek CRISTA-SPAS, przprowadziła demonstrację działania japońskiego ramienia manpulacyjnego Japanese Manipulator Flight Demonstration (MFD), badała zmiany w ziemskiej atmosferze i testowała technologię przeznaczoną do przyszłego uzycia na ISS. Robinson był odpowiedzialny za obydwa manipulatory - ramię natywne wahadłowca i eksperymentalne ramię japońskie i był przygotowany do ewentualnego wyjścia w kosmos. Czas trwania misji: 189 okrążeń; 284h:27m; przebyty dystans: 4.7 miliona mil.

STS-95 [29 października- 7listopada 1998] - dziewięciodniowa misji, podczas której załoga przeprowadziła operacje na ponad 80 ładunkach, m.in. umieściła na orbicię Spartana - satelitę do obserwacji słońca, testową platformę dla Telskopu Hubble′a i przeprowadziła badania zachowania się i procesu starzenia na członku załogi John′nie Glen′nie. Jako główny operator ramienia maipulacyjnego, Robinson umieścił na orbicie Spartan′a: Czas trwania misji: 134 orbity; 213h:44m; przebyty dystans: 3.6 miliona mil.

STS-114 [26 lipca - 9 sierpnia 2005] był pierwszą z dwóch zaplanowanych misji "Return to Flight". Podczas lotu prom Discovery dostarczył na stację zaopatrzenie w module logistycznym MPLM "Raffaello". Robinson, wraz z Soichim Noguchi w trakcie trzech spacerów kosmicznych przetestował nowe procedury oceny stanu wahadłowca, procedury naprawcze, zamontował na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej platformę ESP oraz wymienił uszkodzony żyroskop.

Uczestnicząc w tych misjach Robinson spędził w kosmosie ponad 830 godzin, z czego 20 w trakcie spacerów kosmicznych.