William B. Lenoir Uczestnik jednej misji. Były astronauta NASA Urodzony 14 marca 1939 w Miami, Floryda. Rozwiedziony, dwoje dorosłych dzieci. W wolnych chwilach żegluje, zajmuje się stolarką i wykonuje prace wokół domu.

Wykształcenie

Otrzymał tytuł inzyniera inzynierii elektrycznej na MIT w 1961, tytuł magistra w 1962 i doktora w 1965.

Organizacje

Institute of Electrical and Electronics Engineers, American Institute of Aeronautics and Astronautics, Eta Kappa Nu, Society of Sigma Xi.

Odznaczenia i nagrody

Stypendium Sloana Nna MIT, zwycięzca Carleton E. Tucker Award za doskonałość nauczania na MIT, nagordzony NASA Exceptional Service Medal (1974), i NASA Space Flight Medal (1982).

Kariera

W latach 1964-65 Lenoir był wykładowcą na MIT, a w 1965 został asystenentem profesora inzynierii elektrycznej. Uczył teorii elektromagnetycznej, teori systemów [??systems theory] i prowadził badania nt. zdalnego przesyłu danych. Projektował kilka doświadczeń na orbicie i kontynuował prace w tym zakresie po wstąpieniu do NASA.

Jest zarejstrowany jako zawodowy inżynier stanu Teksas.

Spędził w powietrzu ponad 3000 godzin w samolotah odrzutowych.

Kariera w NASA

Dr. Lenoir został wybrany na naukowca-astronatę przez NASA w sierpniu 1967. Ukończył roczny kurs pilotażu w laughlin AFB, Teksas.

Lenoir był rezerwowym pilotem-naukowcem dla misji Skylab 3 i 4. Podczas misji Skylab 4 był zastepcą projektu obserwacji wizualnych i łącznikiem między załogą a dyrektorem grupy badawczej ds. badań Słońca

Pomiędzy wrześniem 1974 a lipcem 1976, mniej więcej połowę czasu spędził jako przywódca grupy NASA Satellite Power Team. Zespół ten został stworzony w celu zbadania możliwości wielkoskalowych satelitarnych systemów zasilania Ziemii. Wspierał program wahadłowców w dziedzinach operacji orbitalnych, treningu, spacerów kosmicznych oraz orbitalnego załadunku i rozładunku.

Opuścił NASA we wrześniu 1984, gdy przyjął pozycję menedżera i konsultanta ds. technologii w firmie Booz, Allen and Hamilton, Inc. w Arlington, Virginia. Powrócił do NASA w czerwcu czerwcu 1989 jako zastępca administratora ds. lotów kosmicznych, gdzie był odpowiedzialny za rozwijanie, przeprowadzanie i wdrożenia niezbędnych zaleceń dla programu wahadłowców i wszystkich amerykańskich cywilnych lotów kosmicznych.

PO raz kolejny opuścił NASA w kwietniu 1992 przyjmując stanowisko wicedyrektora oddziału wdrożeń firmy Booz, Allen and Hamilton, Inc. w Bethesda, Maryland

Loty kosmiczne

STS-5 [11-16 listopada 1982] - pierwszy operacyjny lot wahadłowca, znany poźniej jako misja "We Deliver" [dostarczamy]. STS-5 była pierwszą misją z czterosobową załogą i w pełni ukazała możliwości wahadłowca poprzez wyniesienie na orbitę dwóch komercyjnych satelitów telekomunikacyjnych - należącego do firmy Satellite Business Systems Corporation z McLean w Virginii oraz kanadyjskiej firmy TELESAT z Ottawy. Odnotowano dwa rekordy masa/wysokość. W trakcie lotu użyto po raz pierwszy modułu wsparcia ładunku - rakiety Payload Assist Module (PAM-D). Ponadto, również podczas tej misji przeprowadzano dalsze testy orbitera i badano jego zachowanie w różnych fazach lotu. Był to ostatni lot orbitalny, w trakcie którego w ładowni znajdowały się instrumenty pomiarowe DFI. W trakcie misji przeprowadzono również trzy doświadczenia zaproponowane przez uczniów , badania medyczne, oraz eksperymenty przy użyciu zestawu Get Away Special. Pięciodniowa misja zakończyła się pełnym sukcesem i lądowaniem na bieżni w Edwards AFB przy pełnym obciążeniu hamulców. Czas trwania misji: 81 orbit, 122 godziny.