|
Uczestnik trzech misji.
Emerytowany kapitan US Navy
Były astronauta NASA
Urodzony 11 kwietnia 1941 w Long Beach, Kalifornia, ale za dom uznaje Winchester, Massachusetts oraz Waszyngton, DC.
Ożeniony z Susan Cameron Bruce.
W wolnych chwilach jeździ na nartach, żegluje, uczestniczy w spływach kajakowych, gra w golfa, tenisa i majstruje przy swojej Corvette z 1958 roku.
Aktualnie jest dyrektorem i głównym menedżerem firmy AXA Space, Inc.
Ukończył St. Albans School w Waszyngtonie, DC w 1958 roku. tytuł licencjata nauk fizycznych na Tufts University w 1962 roku oraz tytuł magistra inżynierii jądrowej na Massachusetts Institute of Technology w 1966. Absolwent U.S. Naval Test Pilot School, 1971.
Society of Experimental Test Pilots, American Institute of Aeronautics and Astronautics (AIAA); Association of Space Explorers (Vice President, 1991-93; Board of Directors, 2000-); American Astronautical Society (AAS) (1997-2000); NASA External Independent Readiness Review Team for Second Hubble Space Telescope Servicing Mission (1995-97); COMSTAC Task Group on Russian Entry into Commercial Space Markets (1992); Department of Commerce U.S. Space Commerce Mission to Russia (1992); Technical Advisor to The Synthesis Group on America’s Space Exploration Initiative (1990-91); NRC Committee on International Space Station Meteoroid/Debris Risk Management (1995-1996); NRC Committee on Space Shuttle Meteoroid/Debris Risk Management (1997); National Research Council (NRC) Aeronautics and Space Engineering Board (1996- ); NRC Committee on Precursor Measurements Necessary to Support Human Operations on the Surface of Mars (2001-); External Requirements Assessment Team for NASA 2nd Generation Reusable Launch Vehicle Program (2000- ); U.S. Congress Office of Technology Assessment Advisory Panel on National Space Transportation Policy (1994-95); Commercial Space Transportation Advisory Committee (COMSTAC), NASA Mission Review Task Group (Space Salvage) (1992); Boeing Space Launch Mission Assurance Review Team (1999); Dept. of Aeronautics and Astronautics, Stanford Univ. (2001).
Dwa Department of Defense Distinguished Service Medals;NASA Distinguished Service Medal; NASA Medal for Outstanding Leadership; Defense Superior Service Medal; Legion of Merit; Distinguished Flying Cross; Air Medal (9); Navy Commendation Medal with Gold Star and Combat V; NASA Space Flight Medal (3); Astronaut Hall of Fame; Navy’s Outstanding Test Pilot Award; Presidential Cost Saving Commendation; AIAA Haley Space Flight Award; Lloyd’s of London Silver Medal for Meritorious Service; dwa AAS Flight Achievement Awards; Federation Aeronautique Internationale (FAI) Yuri Gagarin Gold Medal; FAI Komarov Diploma (2); Tufts University Presidential Medal; Tufts University Light on the Hill Award; Delta Upsilon Distinguished Alumnus Award; Who’s Who in America.
Hauck, uczestnik studenckiego programu US Navy ROTC na Tufts university, otrzymał swój przydział po ukończeniu uczelni w 1962. Odbył wtedy dwudziestomiesięczną służbę jako oficer komunikacyjny a następnie oficer dowodzący [??CIC officer- ??commander in chief] na USS WARRINGTON [DD-843]. W 1964 wstępuje do podyplomowej US Naval Postgraduate School, Monterey, Kalifornia, gdzie uczy się matematyki i fizyki, a także [przez krótki okres w 1965] języka rosyjskiego w Defense Language Institute, Monterey. Wybrany do Navy’s Advanced Science Program, otrzymuje tytuł magistra inżynierii jądrowej na MIT w następnym roku. Przystępuje do szkoły pilotażu w bazie lotniczej marynarki Naval Air Station, Pensacola, Floryda w 1966 roku i otrzymuje skrzydła pilota dwa lata później, w ′68. Jako pilot 35. Eskadry Bojowej przydzielony do rejonu Zachodniego Pacyfiku z 15. Skrzydłem na pokładzie USS Coral Sea [CVA-43] uczestniczy w 114 misjach bojowych i wsparcia bojowego.
W sierpniu 1970 Hauck dołącza do 42. Eskadry Bojowej jako instruktor obsługi broni dla samolotów A-6. Wybrany do szkolenia na pilota doświadczalnego zgłasza się do U.S. Naval Test Pilot School w Patuxent River, Maryland w 1971 roku. W ciągu następnych trzech lat w ramach projektu dostowania lotniskowców [Naval Air Test Center’s Carrier Suitability Branch of the Flight Test Division] służy m.in. jako pilot doświadczalny przy automatycznych lądowaniach na lotniskowcach w maszynach A-6 Intruder, A-7 Corsait II, F-4 Phanton i F-14 Tomcat. Był również kierownikiem panelu inspekcyjno-przeglądowego [Navy Board of Inspection and Survey] prób lotniczych na lotniskowcach samolotu F-14. W 1974 zgłasza się do słuzby jako oficer operacyjny u dowódcy 14. Skrzydła na pokładzie USS Enterprise [CV[N]-65]. W trakcie służby na dwóch lotniskowcach pilotował A-6, A-7 oraz F-14 wykonując misje zarówno w dzień jak i w nocy. W lutym 1977 zgłosił się do 145. Eskadry Bojowej jako oficer operacyjny.
W maju 1989 zostaje dyrektorem Wydziału Systemów Kosmicznych Marynarki Wojennej w Biurze Szefa Operacji Marynarki [Director, Navy Space Systems Division, in the Office of the Chief of Naval Operations], gdzie odpowiadał za sprawy budżetowe programów kosmicznych US Navy.
Hauck opuszcza armię w stopniu kapitana 1. czerwca 1990.
W październiku tego samego roku znajduje zatrudnienie w AXA Space [dawniej INTEC] jako dyrektor generalny [president] i szef operacyjny [Chief Operating Officer], aby 1 stycznia 1993 zostać głównym menedżerem [CEO]. AXA jest jednym z największych na świecie ubezpieczycieli lotów kosmicznych.
NASA wybrała Haucka na kandydata na astronautę w styczniu 1978 roku.
W marcu 1985 kapitan Hauck zostaje pracownikiem odpowiedzialnym za integrację napędzanego ciekłymk paliwem górnego stopnia Centaura z wahadłowcem. W maju 1985 zostaje dowódca napędzanej przez Centaura misji sondy słonecznej Ulises [sponsorowanej zreszta przez ESA]. Po katastrofie Challengera misję przesunięto a program Shuttle-Centaur skasowano.
Hauck kończy pracę w NASA w lutym 1987 roku.
Weteran trzech lotów kosmicznych, spędził w kosmosie 436 godzin.
STS-7 [18-24 czerwca 1983] - siódmy lot wahadłowca i drugi orbitera Challenger, w trakcie którego Hauck był pilotem. Była to pierwsza misja wahadłowca z pięcioosobową załogą, podczas której załoga umieściła na orbicie satelity ANIK C-2 [Kanada] i PALAPA B-1 [Indonezja]; za pomocą manipulotora RMS przeprowadziła ćwiczenia z umiesczania i odzyskiwania satelitów z palety SPAS-01, przeprowadziła pierwszy lot w formacji ze swobodnie lecącym satelitą [SPAS-01]; przeprowadziła pierwsze niemiecko-amerykańskie doświadczenia na palenie OSTA-2; przeprowadziła badania w ramach eksperymentu CFES oraz MLR, oraz uzyła siedmiu Get Away Special. Czas trwania misji: 6d:2h:23m:59s.
STS-51A [8-16 listopada 1984] - Hauck dowodził drugą misją orbitera Discovery, podczas której załoga umieściła na orbicie satelity ANIK D-2 [Kanada, Telesat] i Leasat-1⁄Syncom IV-1 [USA; Hughes]. Dodatkowo dokonano pierwszej misji przechwytującej, w trakcie której zabrano z orbity satelity PALAPA B-2 i Westar VI. Czas trwania misji: 127 orbit.
STS-26 [29 września - 3 października 1988] - Hauck po raz kolejny dowodzi promem Discovery. Lot ten jest pierwszą misją po katastrofie wahadłowca Challenger. Podczas czterodniowego pobytu na orbicie załoga umieściła w przestrzeni Tracking and Data Relay Satelite [TDRS-C] i przeprowadziła 11 doświadczeń naukowych.
[c]Copyright info: Dokument ten jest tłumaczeniem oficjalnej biografii. Zezwalam na użycie oraz cytowanie tego dokumentu w celach niekomercyjnych przy zaznaczeniu skąd pochodzi. Komercyjne wykorzystanie fragmentów niniejszego tłumaczenia również wymaga zaznaczenia źródła cytatu. Komercyjne wykorzystanie całego dokumentu wymaga pisemnej zgody Autora. Zajrzyj do zakładki Kontakt.
[c]Copyright info: This document is translation of Official Biographical Data. I don't want to harm anybody or violate any law by use of this document.