Henry W. Hartsfield, Jr. Uczestnik trzech misji Były astronauta NASA Urodzony 21 października 1933 w Birmingham w stanie Alabama. Ożeniony z Judy Frances Massey z Princeton w stanie North Carolina. Mają dwie dorosłe córki.

Wykształcenie

Ukończył West End High School w Birmingham w stanie Alabama. Otrzymał w 1954 tytuł inżyniera nauk fizycznych Unwersytetu Auburn; napisał pracę dyplomową z fizyki na Uniwersytecie Duke i z astronautyki na Air Force Intitute of Technology; otrzymał tytuł magistra fizyki na Uniwersytecie Tennessee w 1971.

Odznaczenia

Odznaczony Air Force Meritorious Service Medal; General Thomas D. White Space Trophy za rok 1973 (1974). Wymieniony w Alabama Aviation Hall of Fame (1983). Distinguished Civilian Service Award (DOD) (1982). NASA Distinguished Service Medals (1982, 1988). NASA Space Flight Medals (1982, 1984, 1985). NASA Exceptional Service Medal (1988). Honorowy doktorat z fizyki na Auburn University (1986). Presidential Rank of Meritorious Executive in the Senior Executive Service (1996).

Kariera

Hartsfield otrzymał swój przydział poprzez program szkoleniowy oficerów rezerwy [Reserve Officer Training Program (ROTC)] na uniwersytecie. W 1955 wstąpił do Air Force, które umieściło go w 53. Eskadrze Taktycznej Myśliwców w Bitburgu w Niemczech. Jest Również absolwentem Szkoły Pilotów Doświadczalnych w bazie Edwards, gdzie był instruktorem do 1966, kiedy przeniesiono go do projektu załogowego labolatorium orbitalnego sił lotniczych [ USAF Manned Orbiting Laboratory (MOL) Program]. Po skasowaniu programu w czerwcu 1969 przeniesiono go do NASA

Ma na swoim koncie ponad 7400 godzin w powietrzu, z czego około 6150 na następujących odrzutowcach: F-86, F-100, F-104, F-105, F-106, T-33 oraz T-38.

Kariera w NASA

Hartsfield został astronautą NASA we wrześniu 1969. Był członkiem ekipy naziemnej dla misji Apollo 16 oraz Skylab 2, 3 i 4.

Hartsfield zrezygnował w 1977 ze służby w siłach lotniczych po 22 latach służby, ale kontynuował swoja pracę w NASA jako astronauta cywilny. Był członkiem grup testowych lotów orbitalnych w biurze astronautów i był odpowiedzialny za projektowanie systemu kontroli lotu na etapie wejścia wahadłowca w atmosferę.

Był przydzielony do załóg rezerwowych dla misji STS-2- drugiego i trzeciego orbitalnego testu wahadłowca Columbia. Weteran trzech lotów kosmicznych, ma na koncie 483 godziny w kosmosie. Był pilotem w misji STS-4 [24 czerwca-4 lipca 1982] oraz dowódcą misji STS-41D [30 sierpnia-5 września 1984] oraz STS-61A [30 października- 6 grudnia 1985].

W latach 1986 i '87 Hartsfield pracował jako zastępca kierownika biura astronautów. W 1997 zostaje zastępcą dyrektora biura operacyjnego załóg misji [Flight Crew Operations] nadzorującego zarówno biuro astronautów oraz dział operacji lotniczych [Aircraft Operations Division] w centrum im. Johnsona.

W 1989 zgadza się na tymczasowe przeniesienie do biura lotów kosmicznych w waszyngtońskiej kwaterze głównej NASA. Tam zostaje dyrektorem działu integracji i analizy technicznej [Technical Integration and Analysis Division] odpowiadając bezpośrednio zarządcy ds. lotów kosmicznych [Associate Administrator for Space Flight]. Na tym stanowisku odpowiadał za dopasowanie Stacji Kosmicznej z jej unikalnymi wymaganiami do systemów wahadłowców. Biuro to również rozwiązywało problemy techniczne i programistyczne.

W 1990 dostaje kolejny tymczasowy przydział, tym razem jako zastępca kierownika wykonawczego w biurze projektowym stacji kosmicznej w Centrum Lotów Kosmicznych im. Marshalla w Alabamie. Tam był odpowiedzialny za planowanie i zarządzanie biurem wykonawczym Stacji Kosmicznej i biurem badawczym ds. możliwości wykorzystania [??Space Station Operations and Utilization Capability Development] i działaniami takimi, jak np. przygotowywanie budżetu. Później na tym stanowisku działał również jako zastępca kierownika biura projektów stacji kosmicznej [Deputy Manager for the Space Station Projects Office].

W 1991 zgadza się zostać Man-Tended Capability (MTC) Phase Manager, Space Station Freedom Program and Operations (SSFPO) w JSC. Odpowiadając jedynie przed zastępcą dyrektora, reprezentuje go w dostarczaniu odpowiednich wytycznych i wskazówek dla programu wahadłowców oraz programu stacji "Freedom" dla wszystkich czynności wyjątkowych dla załogowych etapów misji w celu zapewnienia odpowiednich rozwiązań problemów.

W 1993 Hartsfield zgodził się zostać kierownikem oceny międzynarowej stacji kosmicznej "Independent". Na stanowisku tym odpowiada bezpośrednio przed zastępcą administratora ds. bezpieczeństwa [Associate Administrator for Safety and Mission Assurance] i koncentruje się na przyszłych operacjach i przydziałach na Miedzynarowej Stacji Kosmicznej Alpha.

W 1996, zakres obowiązków Hartsfielda poszerza się o niezależne przydzielanie programów i projektów w ramach przedsięwzięcia Ludzkiej Eksploracji i Badania Kosmosu [Human Exploration and Development of Space (HEDS) Enterprise], którego zostaje dyrektorem.

Loty w kosmos

Misja STS-4 [27 czerwca- 4 lipca 1982] - czwarty i ostatni test wahadłowca Columbia. W trakcie misji towarzyszył jako pilot Thomasowi Mattingly'emu. Przeznaczeniem siedmiodniowej misji była dalsza weryfikacja faz wejścia i zejścia z orbity; kontynuowanie badań nad efektami dłougoterminowego wpływu ekstramalnych temperatur na podsystemy orbitera oraz przeprowadzenie badań związanych z wywołaniem w luku ładunkowym zanieczyszczeń. Dodatkowo, załoga przeprowadziła kilka eksperymantów naukowych zarówno na pokładzie orbitera, jak i w luku ładunkowym. Między innymi eksperymenty Continuous Flow Electrophoresis System, których zadaniem było badanie oddzielania się substancji organicznych w płynach pod wpływem zmiany ich powierzchniowego ładunku elektrycznego. Eksperyment ten przetarł szlaki jako pierwsze komercyjne wykorzystanie unikalnych właściwości kosmosu. Załoga ma na swoim koncie również przprowadzenie naprawy, która pozwoliła im aktywować "Get Away Special" - dziewięć eksperymentów dotyczących m.in. zachowania się i wzrostu alg w nieważkości i badań genetycznych. W trakcie misji STS-4 Columbia wykonała 113 okrążeń Ziemii. Czas trwania misji: 169h:11m:11s

Misja STS-41D [30 sierpnia- 5 września 1984]. Wśród załogi pilot Mike Coats, Judy Resnick, Steve Hawlet i Mike Mullane - specjaliści misji oraz Charlie Walker [specjalista ładunku]. Dziewiczy lot wahadłowca Discovery. Podczas sześciodniewej misji astronauci z powodzeniem przeprowadzili eksperyment z OAST-1 - panelem baterii słonecznych, umieścili na orbicie trzy staelity- SBS-D, SYNCOM IV-2 oraz TELSTAR 3-C, przeprowadzili studencki eksperyment CFES-III badając wzrost kryształów oraz wykonali filmy w techologii IMAX. Załoga zyskała przydomek "Lodołamacze", kiedy Hartsfield usunął niebezpieczną lodową narośl z wahadłowca za pomocą ramienia manipulacyjnego [SRMS]. STS-41D wykonała 96 okrążeń przed lądowaniem w bazie Edwards. Czas trwania misji: 144h:56m:4s.

Misja STS-61A [30 października-6 listpada 1985] - Zachodnioniemiecka misja D-1 z wykorzystaniem Spacelaba. Poza Hartsfieldem załoga składała się ze Steve'a Nagel'a (pilota), Jima Buchli'ego, Guya Bluforda oraz Bonnie Dunbar- specjalistów misji. Reinhard Furrer, Ernst Messeschmidt i Wubbo Ockels byli specjalistami ładunku. Siedmiodniowy lot był pierwszym z ośmioosobową załogą i pierwszą misją Spacelaba zaplanowaną i kontrolowaną przez zagranicznego nabywcę. Przeprowadzono ponad 75 eksperymentów naukowych z dziedzin takich jak fizyka, przetwarzanie materiałów, biologia oraz nawigacja. Po wykonaniu 111 okrążeń, misja STS-61A zakończyła się lądowaniem w bazie Edwards. Czas trwania misji: 168h:44m:51s