Robert L. Crippen Uczestnik czterech misji Były astronauta NASA Urodzony w Beamount w Teksasie 11 września 1937 roku. Ożeniony z Pandorą Lee Pucket z Miami na Florydzie. Ma trzy dorosłe córki.

Wykształcenie

Ukończył szkołę średnią New Caney w Caney w Teksasie. Tytuł inżyniera lotniczego uzyskany na Uniwersytecie Teksańskim z 1960

Organizacje

Członek Amerykańskiego Stowarzyszenia Astronautycznego [AAS - American Astronautical Society], Stowarzyszenia Pilotów Eksperymentalnych [SETP - Society of Experimental Test Pilots] oraz Amerykańskiego Instytutu Aeronautyki i Astronautiki [AIAA - American Institute of Aeronautics and Astronautics].

Odznaczenia

NASA Outstanding Leadership Medal (1988); Distinguished Service Medals (1985, 1988, 1993); U.S. Navy Distinguished Flying Cross (1984); Defense Meritorious Service Medal (1984); Federal Aviation Administration's Award for Distinguished Service (1982), Goddard Memorial Trophy (1982), Harmon Trophy (1982); NASA Space Flight Medals (1981, 1983, i 2 w 1984); NASA Distinguished Service Medal (1981), Department of Defense Distinguished Service Award (1981); American Astronautical Society Flight Achievement Award (1981); National Geographic Society's Gardiner Greene Hubbard Medal (1981); Aviation Hall of Fame 1981 Al J. Engel Ward; American Legion's Distinguished Service Medal (1981), Society of Experimental Test Pilots Ivan C. Kincheloe Award (1981); NASA Exceptional Service Medal (1972)

Kariera

Crippen otrzymał swój przydział poprzez Navy Aviation Officer Program w Pensacoli na Florydzie, do którego wstąpił po skończeniu studiów. Kontynuował naukę pilotażu w Whiting Field na Florydzie i przeszedł stamtąd do Chase Field w Beeville w Texasie, gdzie otrzymał swoje skrzydła pilota. Od czerwca 1962 do listopada 1964 był przydzielony do Eskadry VA-72, wypełniając przez dwa i pół roku slużbę jako pilot myśliwca na pokładzie lotniskowca USS Independence. Następnie znalazł zajęcie USAF Aerospace Research Pilot School w bazie Edward w Kaliforni, gdzie, po szkoleniu, pozostawał jako intruktor aż do przydzielenia w październiku 1966 do USAF Manned Orbiting Laboratory Program. Był w drugiej grupie pilotów dobranych do tego programu.

Kariera w NASA

Crippen został astronauta NASA we wrześniu 1969. Był członkiem ekip naziemnych w 2, 3 i czwartej misji Skylaba i służył w ten sam sposób Apollo-Soyuz Test Project (ASTP), którą wypełniono w lipcu 1975. Jako pilot poleciał w kosmos z misją STS-1 i był dowódcą wahadłowca w misjach STS-7 (18-24 czerwca 1983), STS-41C (6-13 kwietnia 1984) oraz STS-41G (5-13 października 1984). Weteran czterech lotów kosmicznych, Crippen zaliczył ponad 565 godzin w kosmosie, okrążył Ziemię 374 razy i przebył ponad 9,4 miliona mil. Między 1986 a 1989 był zastępcą dyrektora działu wahadłowców w KSC [deputy director, Shuttle Operations, for NASA Headquarters at Kennedy Space Center], odpowiedzialnym za ostateczne przygotowywanie wahadłowców, przebieg misji oraz powrót orbitera z bazy Edwards do KSC. Pracował również na stanowisku dyrektora działu wahadłowców w siedzibie NASA w Waszyngtonie [director, Space Shuttle, at NASA Headquarters in Washington, D.C.] od 1990 do 1992, kiedy został dyrektorem KSC. Na swoim dyrektorskim stanowisku Crippen dla całego programu wahadłowców ustalał wymagania i ich pilnował ich wypełniania, planował aspekty całego programu, wliczając w to budżet, terminy oraz wybór misji. W KSC zarządzał przygotowanie, startem i odzyskaniem wahadłowca po misji. Jego kolejnym zajęcem, była praca, jako wicedyrektor [a konkretnij wicepresident] Wydziału Symulatorów Szkoleniowych [Training Simulation Systems] w firmie Lockheed Martin Informatn Systems. W efekcie, w grudniu 1996, Crippen zostal mianowany przewodniczącym Thiokol Propulsion Group w Brigham City w Utah. Ta nowo utworzona grupa składa się z trzech wydziałów: Operacji kosmicznych, Obrony i Pojazdów Wystrzeliwanych?? [Defense and Launch Vehicles] oraz Naukowo-inżynieryjnego.

Loty w kosmos

STS-1 [12-14 kwietnia 1981] była pierwszym orbitalnym testem promu Columbia, pierwszego prawdziwie załogowego statku kosmicznego. Był również pierwszym pojazdem załogowym, który poleciał w kosmos bez wcześniejszego lotu bezzałogowego, pierwszym statkiem kosmicznym ze skrzydłami i silnikami wielokrotnego użytku. Był równie pierwszym statkiem, który powrócil z kosmosu lądując na pasie w bazie Edwards przy wadze 98 ton. Czas trwania misji wyniósł 54 godziny, 20 minut i 53 sekundy.

STS-7 [18-24 czerwca 1983] - drugi lot orbitera Challenger, była to także pierwsza misja o załodze pięciosobowej. Podczas misji załoga umieściła na orbicie satelity - kanadyjskiego [ANIK C-2] i indonezyjskiego [PALAPA B-1]; operując kanadyjskiej produkcji manipulatorem [SRMS - Remote Manipulator System] przeprowadziła pierwsze ćwiczenie z umieszczania i zabierania obiektów z Shuttle Pallet Satellite [SPAS-01]; poprowadziła pierwszy lot w formacji z satelitą [SPAS-02]; wzięła na orbitę i wykorzystała pierwszy amerykańsko-niemiecki ładunek naukowy [OSTA-2] i przeprowadziła eksperymenty na Continuous Flow Electrophoresis System (CFES) oraz Monodisperse Latex Reactor (MLR). Czas trwania misji: 6d:2h:23m:59s.

Misja STS-41C [6-13 kwietnia 1984] była seidmiodniową misją, podczas której załoga umieściła na orbicie Long Duration Exposure Facility [LDEF], ściągnęła z orbity niedomagającego satelitę Solar Maximunm, po czym naprawiła go na pokładzie orbitera i umieściła z powrotem w przestrzeni przy użyciu zautomatyzowanego ramienia RMS; przetestowano również osobiste jednostki manewrowe [Manned Maneuvering Units (MMU)] w trakcie dwóch spacerów kosmicznych. Nagrano również materiały filmowe w systemach Cinema 360 i IMAX. Przeprowadzono również eksperymenty związane z zachowaniem się plastra miodu w przestrzeni kosmicznej na życzenie studentów. Czas trwania misji: 197 godzin, 23 minuty i 37 sekund.

Misja STS-41G [5-13 października 1984] była pierwszą siedmioosobową misją. Podczas ośiomodniowego lotu załoga załoga umieściła na orbicie satelitę Earth Radiation Budget, przeprowadziła obserwację Ziemii za pomocą zestawu OSTA-3 oraz aparatu wielkoobrazkowego. Dokonano również demonstracji możliwości tankowania satelitów podczas spaceru kosmicznego. Czas trwania misji: 197 godzin, 23 minuty, 37 sekund zakończone lądowaniem w KSC